yarecky.pl

Kanon 813, par. 1 zabrania kapłanowi celebrowania Mszy św. bez ministranta. Tenże sam kan. w par. 2 zabrania niewiastom służenia do Mszy św., chyba w wyjątkowych wypadkach z bra­ku ministranta mężczyzny, jednakże pod warunkiem, że odpowiada wówczas zdała od ołtarza, do którego pod żadnym pozo­rem nie ma się zbliżać. [1]

Zaszczytne powołanie

W kościele półmrok. Przy bocznym ołtarzu kapłan cele­bruje Mszę św. Raz po raz słychać dwa glosy: jeden głośniej­szy kapłana a drugi cichszy ministranta. Kapłan w imieniu całej parafii zanosi modły błagalne do Pana, a ministrant w za­stępstwie ludu odpowiada celebransowi: korząc się w Confi­teor, wespół uwielbiając w Gloria, wyznając swą wiarę w Lek­cji, Ewangelii, Credo, ofiarując w Offertorium, odpowiadając na słowa zachęty w Prefacji, w momencie Przeistoczenia we­spół z Najwyższym Kapłanem: Jezusem adorując Boga Ojca, potem dziękując, i lecząc się bezpośrednio w Komunii św. z Je­zusem,

Drogi Ministrancie! Czy zdajesz sobie sprawę, jak święty i zaszczytny jest urząd, który sprawujesz? Czy wiesz o tym, że z pośród swoich rówieśników, swojego rodzeństwa, a nawet z pośród wszystkich wiernych Ty jesteś po kapłanie najbliższy ołtarza i świętych Tajemnic, które się na nim sprawują?

1. Sługa Chrystusa.

Móc służyć przy ołtarzu jest najwyższym wyróżnieniem i zaszczytem katolickiego chłopca. Być ministrantem jego największą dumą. Być ministrantem, znaczy być sługą. Nie bardzo zakrawa to na wysoki tytuł. A jednak nawet najwyżsi urzędnicy państwa nie noszą wyższego. Minister bowiem znaczy zupełnie to samo, co ministrant, mianowicie sługa. Gdy mowa o służbie, chodzi przede wszystkim o to, jak wielki jest pan, któremu się służy, i jak ważną służba, którą się pełni. Minister służy najwyższemu na tym świe­cie panu: królowi, prezydentowi czy państwu.

(Acta Apost. Sedis, XLI, str. 506-8 dz. 1. X. 1949)

I. Kanon 813 Kodeksu Prawa Kan. zabrania odprawiania Mszy św. bez ministranta, który ma być przedstawicielem całego ludu chrześcijańskiego. Od najdawniejszej starożytności Kościół polecił odprawiać Mszę św. w asyście diakonów i innych lewitów. W późniejszych dopiero czasach Mszę św. odprawiał pojedynczy kapłan w towarzystwie jednego ministranta, chociaż niektóre odpowiedzi odmawia on w liczbie mnogiej.